علي شيرازي 2

آواز خواندن با طناب پوسیده‌ی تقلید[ علی شیرازی - آوازخوان و آوازپژوه ]قرار است در این نوشتار کوتاه و محدود پیش رو، در مقام پاسخ به این پرسش مهم (اما) تکراری بربیایم که «چرا شیوه‌های آوازی متعددی در ایران وجود ندارد؟».«حقیقت» آن است که از قضا شیوه‌هایی هم در آوازِ کم‌جان و بی‌رونقِ این سال‌ها وجود دارند و نفس می‌کشند اما «واقعیت» این است که پنداری ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا فقط یک شیوه بمانَد و دیده شود. همین چند سال پیش وقتی داشتم با یکی از مسئولان واحد موسیقی صدا و سیما درباره ارائه و سپس تصویب یک تصنیف با صدای خودم صحبت می‌کردم -که بعد هم تصویب شد و به کنداکتور پخش راه پیدا کرد- با او در میان گذاشتم که به ازای هر تصنیف و ترانه، فرصت بدهد (بدهند) یک قطعه آواز هم ضبط کنم. او پاسخی غم‌انگیز و در عین حال گویای وضع موجود به من داد:«آواز، کم پخش می‌کنیم. همان شکل محدود پخش هم به ساعت‌های کم‌شنونده مانند نیمه‌شب‌ها اختصاص دارد. از آن مهم‌تر اینکه صدا و سیما فقط از خوانندگان مشهورتر آواز پخش می‌کند.»منظورش هم این چند خواننده‌ای است که شنونده موقع پخش صدای آن‌ها در تشخیص درست و دقیق نام‌شان دچار سردرگمی می‌شود؛ از بس که همگی شبیه به هم می‌خوانند.پرسیدم: «خب چرا فقط همین چند نفر؟!» بعد سعی کردم به شیوه خودم که سال‌ها است درباره آواز می‌نویسم و گاهی هم سخن می‌گویم، او را متوجه جایگاه رفیع این هنر بکنم. فایده نداشت! گفت: «آواز، مخاطب ندارد. این تصنیفی هم که شما خوانده‌ای فاخر هست ولی سعی کن کارهای بعدی‌ات شاد و ریتمیک باشد تا بیشتر به کنداکتور پخش راه پیدا کند. امروز برای مردم، نه آواز جاذبه‌ای دارد و نه این تصنیف‌های فاخر، فقط شاد!»راستش با تصویب و تأیید آن تصنیف، حالا علي شيرازي 2...ادامه مطلب

تهران- ایرنا- خواننده موسیقی ایران ضمن انتقاد از شیوههای مرسوم آموزش آواز در موسیقی ایران، گفت: امروزه اکثر شیوههای آموزشی آواز تقلیدی از یک شیوه که در آن توجه چندانی به مقوله فرم آوازی نشده و در عوض از هنرجو یک مقلد ساخته است.علی شیرازی همواره نگاهی منتقدانه به اوضاع آواز معاصر ایرانی داشته است. در عین حال با ارائه مقالههای تخصصی و بحثهای فنی در گوشه و کنار و همچنین راهاندازی برنامههای فنی و تخصصی همچون آیین آواز به ارائه راهکار برای برونرفت از وضع موجود نیز اندیشیده و در برخی از موارد هم بصورت علنی و رسمی زبان به انتقاد گشوده و مدعی شده است که امروزه آواز ایرانی مبتلا به ابتذال شده است.خبرنگار فرهنگی ایرنا با این هنرمند موسیقی درباره موضوع فرم در آواز ایرانی و اوضاع و احوال آواز ایرانی در سالها و دهههای اخیر نیز به بحث، گفت و شنود نشسته که میخوانید:ایرنا: اخیرا بسیار منتقدانه با مقوله آواز در ایران برخورد داشتید و این هنر را مبتلا به ابتذال دانستید، چرا؟شیرازی: خُب شاید دلیل مهمش این است که دیگر نا و نفسی برای این هنر نمانده است. حسابش را بکنید آوازی که تا چند دهه پیش در زندگی مردم جاری بود حالا تقریباً از زندگیشان حذف شده است. در حالی که هر از گاه وقتی اینجا و آنجا آوازی اجرا میشود گاهی استقبال خوب مردم را هم میبینیم. درست شب یلدای دو سال قبل من به همراه گروه موسیقیام برای اجرای برنامه به یکی از معتبرترین دانشکدههای پزشکی پایتخت دعوت شده بودم. آنجا پر بود از جوانان مشتاق و آیندهدار که برای برگزاری جشن کنار هم جمع شده بودند. وقتی روی صحنه رفتیم، طبق روال همیشگیام سه چهار بیت آواز خواندم. آوازم در دستگاه ماهور اجرا شد. بعد هم به ضرورت جشن فرخ علي شيرازي 2...ادامه مطلب

آواز خواندن با طناب پوسیدهی تقلید[ علی شیرازی - آوازخوان و آوازپژوه ]قرار است در این نوشتار کوتاه و محدود پیش رو، در مقام پاسخ به این پرسش مهم (اما) تکراری بربیایم که «چرا شیوههای آوازی متعددی در ایران وجود ندارد؟».«حقیقت» آن است که از قضا شیوههایی هم در آوازِ کمجان و بیرونقِ این سالها وجود دارند و نفس میکشند اما «واقعیت» این است که پنداری ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند تا فقط یک شیوه بمانَد و دیده شود. همین چند سال پیش وقتی داشتم با یکی از مسئولان واحد موسیقی صدا و سیما درباره ارائه و سپس تصویب یک تصنیف با صدای خودم صحبت میکردم -که بعد هم تصویب شد و به کنداکتور پخش راه پیدا کرد- با او در میان گذاشتم که به ازای هر تصنیف و ترانه، فرصت بدهد (بدهند) یک قطعه آواز هم ضبط کنم. او پاسخی غمانگیز و در عین حال گویای وضع موجود به من داد:«آواز، کم پخش میکنیم. همان شکل محدود پخش هم به ساعتهای کمشنونده مانند نیمهشبها اختصاص دارد. از آن مهمتر اینکه صدا و سیما فقط از خوانندگان مشهورتر آواز پخش میکند.»منظورش هم این چند خوانندهای است که شنونده موقع پخش صدای آنها در تشخیص درست و دقیق نامشان دچار سردرگمی میشود؛ از بس که همگی شبیه به هم میخوانند.پرسیدم: «خب چرا فقط همین چند نفر؟!» بعد سعی کردم به شیوه خودم که سالها است درباره آواز مینویسم و گاهی هم سخن میگویم، او را متوجه جایگاه رفیع این هنر بکنم. فایده نداشت! گفت: «آواز، مخاطب ندارد. این تصنیفی هم که شما خواندهای فاخر هست ولی سعی کن کارهای بعدیات شاد و ریتمیک باشد تا بیشتر به کنداکتور پخش راه پیدا کند. امروز برای مردم، نه آواز جاذبهای دارد و نه این تصنیفهای فاخر، فقط شاد!»راستش با تصویب و تأیید آن تصنیف، حالا علي شيرازي 2...ادامه مطلب

تهران- ایرنا- خواننده و مدرس آواز ایرانی خوانندهزدایی، انحصارطلبی و تبعیض بین شاگردان را از سوی اساتید بزرگترین علل فقدان آوازخوان تمامعیار در موسیقی امروز ایران میداند و عرضه آواز را در ایران به باغی تشبیه میکند که گلهای کمی دارد.مدتی است در عرصه آواز موسیقی ایران شاهد ظهور چهرههای پرفروغ نیستیم و بهترین خواندگان حال حاضر موسیقی ایران در خوشبینانهترین حالت از تعداد انگشتان دست تجاوز نمیکنند. برای یافتن علت این امر سراغ یکی از مدرسان آواز ایران؛ علی شیرازی رفتیم. وی آوازخوان، مدرس آواز و پژوهشگر و پایهگذار برنامههای تخصصی آموزشی آیین آواز و شب آواز ایرانی و مدتی است تدریس شیوه و تکنیکهای استاد زندهیاد رضاقلیمیرزاظلی را شروع کرده است. ظلی یکی از بهترین و خوشصداترین و تواناترین آوازخوانان دورۀ پهلوی اول بود که آثار مشهوری از او با پیانوی مشیرهمایون شهردار به یادگار مانده است.ایرنا: چرا مدتهاست یک علیرضا افتخاری، ایرج بسطامی یا شهرام ناظری جدیدی ظهور نمیکند؟شیرازی: در سالهای اول پس از پیروزی انقلاب کسانی به عنوان هنرمند موسیقی و خواننده و آهنگساز نشسته بودند که انگار از اساس منتظر رسیدن چنین توپ باارزشی زیر پای خودشان بودند و بعدها به مرور دیدیم تلاش میکنند از این توپ برای خود و فرقۀ بیبدیلی که در موسیقی و آواز ساخته بودند گل بسازند که ساختند و تا توانستند از این آب ماهی گرفتند.ایرنا: ماجرا چه بود؟شیرازی: کسانی که از حدود سالهای آخر دهه ۱۳۴۰ و ابتدای دهه ۱۳۵۰ در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی یا گرد نورعلی خان برومند جمع شدند، به زع علي شيرازي 2...ادامه مطلب

تجلیل سازمان فرهنگیهنری شهرداری تهران از صارمی و شیرازیگزارش: زهرا عبدعکسها: بهاره اسدیبه گزارش صبا سی و ششمین نشست آیین آواز در فرهنگسرای ارسباران با ویژهبرنامههایی به مناسبت آغاز چهارسالگی شروع علي شيرازي 2...ادامه مطلب